Στη ζωή μου δεν είχα πολλές μακροχρόνιες σχέσεις... η πιο μακροχρόνια ήταν αυτή που κατέληξε στο γάμο... πριν τον Ν. την ημέρα των ερωτευμένων ημουν συνήθως μόνη... και για κάποιο λογο ζήλευα τις φίλες μου που ήταν ζευγαρωμένες και την ημέρα αυτή θα λάμβαναν δώρα από τους αγαπημένους τους... αρκουδάκια, εσώρουχα, σοκολάτες, λουλούδια, καρτες και άλλα τέτοια "βαλεντίνικα"...
Χρόνια μετά και ενώ ήμουν με τον Ν. άρχισα να γιορτάζω τη μέρα αυτή... δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η γιορτή αυτή με αντιπροσωπεύει... ξέρω πολύ καλά ότι είναι δημιούργημα των ζαχαροπλαστείων, ανθοπωλείων, αρκουδοπωλείων και άλλων πολλών επαγγελματικών κλάδων.... όμως για χρόνια, για να ικανοποιήσω ίσως το απωθημένο μου, τη μέρα αυτή στο σπίτι υπήρχαν κόκκινα τριαντάφυλλα, αρκουδάκια, κοσμήματα... και εγώ με τη σειρά μου μαγείρευα και ετοίμαζα ρομαντικό δείπνο για δύο... εδώ και λίγα χρόνια επιτέλους το νταβαντούρι σταμάτησε...στην αρχή με κάποιες ενοχές αλλά για φέτος έχω να πω αυτό:
Ευτυχώς αύριο πρωί πρωί φεύγω ταξίδι για δουλειά...